Onze mensen
Anne van Weeghel
Anne van Weeghel (1982). Trainer, therapeut, schrijver, moeder en hobbyboerin. Oprichter van Sporen.
In 2019 verhuisde ik met mijn gezin naar een woonboerderij aan de rand van Doetinchem. Rust, ruimte en appelbomen, na 20 jaar in de stad Utrecht gewoond te hebben. Terug naar de Achterhoek en voor mij terug naar mijn geboortegrond.
Ik heb grondig mijn eigen geschiedenis, onderliggende dynamieken en patronen onderzocht. En dat blijf ik doen. Mijn eigen zoektocht gebruik ik ook veelvuldig in trainingen en individuele begeleiding.
Niet omdat ik nu weet hoe het werkt, of hoe het moet. Wel omdat het prettig is om begeleid te worden door iemand die zelf ook weet heeft van de thematiek waar je mee komt. Zonder dat het teveel over mij gaat, gebruik ik mijn eigen verhalen om je uit te nodigen om zelf op onderzoek te gaan. Wanneer je met mij aan de slag gaat, kan je ervan op aan dat ik iedere vraag die ik je stel, ook al eens aan mezelf heb gesteld. Wel zo eerlijk.
Op mijn 18e ging ik naar de toneelschool. Toen met de droom om een bijzondere actrice te worden. Achteraf bezien denk ik met het verlangen om te leren me te laten bekijken en om iets te leren over speelsheid.
Min of meer per ongeluk kwam ik in aanraking met de trainingswereld. Ik werd direct gegrepen door de intimiteit van het getuige zijn van de ontwikkeling van mensen. Ik vond er een vorm van persoonlijke ontroering die ik in mijn theaterwerk miste en ik besloot mijn hart te volgen en het theater achter me te laten.
Ik maakte veel vlieguren als zelfstandig trainer en coach in organisaties en ontdekte gaandeweg dat duurzame transformatie niet plaatsvindt op de laag van kennis en vaardigheden, maar op een diepere laag.
Het antwoord op mijn behoefte aan verdieping vond ik bij Phoenix Opleidingen. Een opleidingsinstituut voor trainers en therapeuten, waar ik ruim vijftien jaar lang verschillende opleidingen volgde om mijn begeleiderschap te verfijnen.
De systemische bril waarmee ik leerde kijken naar mensen en organisaties hebben mijn manier van werken sterk beïnvloed.
Ik ben moeder van mijn dochter Doris en mijn zoon Jonas. En ik ben de geliefde van Laurens.
Meer over het ontstaan van Sporen lees je hier
Laurens Timmer
Laurens Timmer (1984), trainer, therapeut, vader en schaatser.
Partner bij Sporen.
Ik ben geboren in Westbroek, in het polderlandschap, een dorpje boven Utrecht.
Ik speelde graag in de natuur, liep door de polders, keek met mijn vader naar de vogels, de reeën en de vissen in de sloot achter ons huis. Hij kende alle namen en leerde mij kijken.
Sport is er bij ons met de paplepel ingegoten. In de zomer rende ik rondjes om het huis. En in de winter schaatste ik met mijn vader in de sloten van de Westbroekse polders. Het was een prachtige plek om groot te worden.
Mijn vader, een atletische man die schaatste, marathons reed en ons meenam naar de atletiekbaan of de ijsbaan, moedigde mijn liefde voor sport aan. Elke zaterdag schaatste ik zelf en ik genoot van leren, van steeds weer nieuwe bewegingen en trucjes ontdekken. Dat maakte dat ik vroeg gefascineerd raakte gefascineerd door het lijf. Hoe het beweegt, hoe je erin aanwezig bent.
Toen ik zeven was, kreeg mijn vader een hersenbloeding. Van de ene op de andere dag viel zijn atletische lijf stil. Ik zag de gebrokenheid van zijn lichaam van heel dichtbij.
En ik was ook getuige van zijn herstel. Stap voor stap weer leren bewegen, spreken, leven. Dat maakte diepe indruk. Ik leerde dat de mens niet alleen breekbaar en kwetsbaar is, maar ook het heeft vermogen tot herstel en groei.
Dat bracht mij naar het CIOS, de sportopleiding. Daar ontdekte ik hoe mooi het is om met groepen te werken, om mensen iets te laten leren met hun lijf. Daarna volgde fysiotherapie. Eerst gericht op klachten, maar gaandeweg steeds meer op de mens als geheel.
Achter elk lijf zit een verhaal.
Op het ijs kwam ik in contact met Wibe Veenbaas, oprichter van Phoenix Opleidingen. Ik gaf hem schaatstraining, hij gaf mij levenslessen. Ik leerde hem beter bewegen op de schaats. Hij leerde mij kijken naar de binnenwereld van de mens. Zo begon mijn reis van fysiotherapeut naar begeleider van persoonlijke ontwikkeling.
In de jaren daarna verdiepte ik mij bij Phoenix opleidingen in systemisch werk, lichaamsgerichte psychologie en transactionele analyse. Steeds meer zag ik hoe lichaam en ziel verbonden zijn. Hoe persoonlijke ontwikkeling alleen vaste grond krijgt als ze ook in het lijf voelbaar is.
Na jarenlange opleiding bij Phoenix, ging ik daar zelf aan het werk als trainer en opleider van coaches, trainers en therapeuten. De roep van het leiderschap bracht me bij Sporen, waar ik vanaf 1 januari 2026 partner wordt.
Ik werk met het lijf, het verhaal achter de mens en wat hem bezield.
Als we weer in contact te komen met wat ooit verloren is gegaan, ontstaat de beweging die ons weer verbindt met onszelf en onze levenslust.
Ik ben de vader van mijn zoon Mees en mijn dochter Saar. En ik ben de geliefde van Anne.
Andries de Jong
Andries de Jong (1966). Zoon, (groot)vader, opleider, trainer, coach, verhalenverteller, bongocero
Ik hou van verhalen. Van de ontmoeting van mens tot mens, in werkelijk contact. Aandachtig luister ik naar jouw verhalen en ik vertel je de mijne. De vragen die daarin oplichten kennen context en kader. Ze nodigen uit tot betekenisvolle antwoorden, waarmee je verder kunt. Er is altijd weer grond onder de voeten, stappen die gezet worden.
Welk verhaal vertel jij, steeds maar weer, door hoe jij je leven leeft? Hoe neem je verantwoordelijkheid voor jouw rol daarin? Welke vraag opent voor jou de ruimte waar een stap zichtbaar wordt? Wat “moet” jij leren opdat er weer ontwikkeling in je verhaal kan komen?
Na de scheiding van mijn ouders verhuisde ik als vijftienjarige met mijn vader en broertje van Friesland naar Zuid-Holland. Twee grote gebeurtenissen waar ik geen invloed op had. Terwijl ik daar wel mijn best voor had gedaan. Ik kon namelijk echt wel slimme oplossingen bedenken. Of heb ik dat toen geleerd?
Ik kan vanuit veel perspectieven kijken, ieders stem horen, erbij halen wat vergeten wordt en ik kan zien wat goed is voor het geheel. Wel zag ik mezelf en mijn eigen gevoelens, gedachten en wensen makkelijk over het hoofd. In mijn eerdere werk als projectleider, HR- en Training & Development manager, Lean Six Sigma Black Belt en Leadership coach echt wel handig. Voor de ander.
Toen ik me het systemisch werken eigen ging maken bereikte ik zoveel meer door mezelf juist wél mee te nemen. De ultieme uitnodiging aan anderen om zichzelf, en soms juist de ander, ook serieus te nemen.
Ik woon samen met mijn lief, haar dochter, onze twee zonen, drie katten en vier kippen. Ook ben ik vader van een volwassen dochter, die zelf moeder is van een dochter.
Andries ontwierp en ontwikkelde samen met Anne van Weeghel het programma voor Meesterschap in Leiderschap. Ook begeleidt hij in-company trajecten.
Inge Kroese
Inge Kroese (1987). Trainer, coach, voormalig huisarts, moeder en natuurliefhebber
Geboren en getogen in de Achterhoekse klei, verhuisde ik als jonge student naar Utrecht. Daar begon mijn weg in de geneeskunde. Ik wilde arts worden. Ik was een harde werker, toegewijd en gewend om mijn best te doen.
In het ziekenhuis merkte ik dat ik me niet helemaal thuis voelde. De hiërarchie en de positie van arts in opleiding raakten aan iets wat ik toen nog niet goed begreep. Wanneer ik bang was om het niet goed te doen, maakte ik mezelf kleiner en probeerde vooral geen fouten te maken.
Pas later leerde ik mijn eigen patronen beter kennen. Hoe sterk de overtuigingen die we onderweg ontwikkelen bepalen hoe we ons bewegen in de wereld. En hoe datgene wat ons ooit geholpen heeft, ons later ook kan beperken.
Als huisarts vond ik een plek waar mijn kwaliteiten beter tot hun recht kwamen. Ik hield van de ontmoeting met mensen. Van de verhalen achter de klachten. Van het zoeken naar wat er werkelijk speelt. Want een mens is zoveel meer dan een diagnose of een probleem waarmee iemand binnenkomt.
Ik bleef ook nieuwsgierig naar meer verdieping. Wat maakt dat mensen doen wat ze doen? Waarom weten we soms heel goed wat we anders zouden willen, maar lukt het toch niet om werkelijk te veranderen?
Vanuit die nieuwsgierigheid begon mijn eigen zoektocht naar verdieping. Bij Phoenix Opleidingen volgde ik verschillende opleidingen op het gebied van systemisch werken, lichaamsgericht werken en persoonlijke ontwikkeling. Daar ontdekte ik dat verandering niet alleen gaat over inzicht en vaardigheden. De beweging ontstaat op een diepere laag. In de manier waarop we ons verhouden tot onszelf, onze geschiedenis en de mensen om ons heen.
Die ontdekking veranderde ook mijn eigen manier van kijken. Naar anderen en naar mezelf.
Uiteindelijk besloot ik mijn hart te volgen en het huisartsenvak los te laten. Nu kan ik in mijn werk mijn medische achtergrond, mijn liefde voor menselijke verhalen en verlangen naar ontwikkeling kwijt.
Als trainer nodig ik mensen uit om nieuwsgierig te worden naar zichzelf. Om te onderzoeken welke patronen hen gevormd hebben en waar opnieuw ruimte kan ontstaan voor eigenheid en beweging.
Begin 2020 verruilden mijn gezin en ik de stad Utrecht voor de Betuwse klei. We werden verliefd op een eeuwenoude boerderij in Tricht. Een plek met ruimte, rust en groen om ons heen.
Ik ben getrouwd met Wouter en samen hebben wij een dochter Fiene en een zoon Stach. En ik ben de jongere zus van Anne en schoonzus van Laurens.
Maurits Hofman
Maurits Hofman
Waar het wringt, begint de weg naar wie je werkelijk bent.
Dat heb ik keer op keer mogen ervaren. Juist daar waar ik uitgedaagd word, ligt de kans om te groeien – en om stil te worden. Om te luisteren naar wat mijn ziel vraagt: soms fluisterend, soms roepend.
De verhalen die wij als mensen meedragen, zijn voor mij richtingaanwijzers. Ze geven ons wortels, zodat we steviger staan. En ze geven vleugels, zodat we durven uit te vliegen.
In mijn werk breng ik diepte en humor samen, directheid en zachtheid. Ik put uit wijsheden van inheemse ceremonies, maar ook uit ervaring in het initiëren van bedrijven en het leiden van organisaties.
Ik geloof dat het echte leren gebeurt op het kruispunt waar leiderschap en lidmaatschap elkaar raken. Daar ontstaat ruimte om niet alleen jezelf te ontwikkelen, maar ook om deel uit te maken van iets groters.