Onze mensen
Anne van Weeghel
Anne van Weeghel (1982). Trainer, therapeut, schrijver, moeder en hobbyboerin. Oprichter van Sporen.
In 2019 verhuisde ik met mijn gezin naar een woonboerderij aan de rand van Doetinchem. Rust, ruimte en appelbomen, na 20 jaar in de stad Utrecht gewoond te hebben. Terug naar de Achterhoek en voor mij terug naar mijn geboortegrond.
Ik heb grondig mijn eigen geschiedenis, onderliggende dynamieken en patronen onderzocht. En dat blijf ik doen. Mijn eigen zoektocht gebruik ik ook veelvuldig in trainingen en individuele begeleiding.
Niet omdat ik nu weet hoe het werkt, of hoe het moet. Wel omdat het prettig is om begeleid te worden door iemand die zelf ook weet heeft van de thematiek waar je mee komt. Zonder dat het teveel over mij gaat, gebruik ik mijn eigen verhalen om je uit te nodigen om zelf op onderzoek te gaan. Wanneer je met mij aan de slag gaat, kan je ervan op aan dat ik iedere vraag die ik je stel, ook al eens aan mezelf heb gesteld. Wel zo eerlijk.
Op mijn 18e ging ik naar de toneelschool. Toen met de droom om een bijzondere actrice te worden. Achteraf bezien denk ik met het verlangen om te leren me te laten bekijken en om iets te leren over speelsheid.
Min of meer per ongeluk kwam ik in aanraking met de trainingswereld. Ik werd direct gegrepen door de intimiteit van het getuige zijn van de ontwikkeling van mensen. Ik vond er een vorm van persoonlijke ontroering die ik in mijn theaterwerk miste en ik besloot mijn hart te volgen en het theater achter me te laten.
Ik maakte veel vlieguren als zelfstandig trainer en coach in organisaties en ontdekte gaandeweg dat duurzame transformatie niet plaatsvindt op de laag van kennis en vaardigheden, maar op een diepere laag.
Het antwoord op mijn behoefte aan verdieping vond ik bij Phoenix Opleidingen. Een opleidingsinstituut voor trainers en therapeuten, waar ik ruim vijftien jaar lang verschillende opleidingen volgde om mijn begeleiderschap te verfijnen.
De systemische bril waarmee ik leerde kijken naar mensen en organisaties hebben mijn manier van werken sterk beïnvloed.
Ik ben moeder van mijn dochter Doris en mijn zoon Jonas. En ik ben de geliefde van Laurens.
Meer over het ontstaan van Sporen lees je hier
Laurens Timmer
Laurens Timmer (1984), trainer, therapeut, vader en schaatser.
Partner bij Sporen.
Ik ben geboren in Westbroek, in het polderlandschap, een dorpje boven Utrecht.
Ik speelde graag in de natuur, liep door de polders, keek met mijn vader naar de vogels, de reeën en de vissen in de sloot achter ons huis. Hij kende alle namen en leerde mij kijken.
Sport is er bij ons met de paplepel ingegoten. In de zomer rende ik rondjes om het huis. En in de winter schaatste ik met mijn vader in de sloten van de Westbroekse polders. Het was een prachtige plek om groot te worden.
Mijn vader, een atletische man die schaatste, marathons reed en ons meenam naar de atletiekbaan of de ijsbaan, moedigde mijn liefde voor sport aan. Elke zaterdag schaatste ik zelf en ik genoot van leren, van steeds weer nieuwe bewegingen en trucjes ontdekken. Dat maakte dat ik vroeg gefascineerd raakte gefascineerd door het lijf. Hoe het beweegt, hoe je erin aanwezig bent.
Toen ik zeven was, kreeg mijn vader een hersenbloeding. Van de ene op de andere dag viel zijn atletische lijf stil. Ik zag de gebrokenheid van zijn lichaam van heel dichtbij.
En ik was ook getuige van zijn herstel. Stap voor stap weer leren bewegen, spreken, leven. Dat maakte diepe indruk. Ik leerde dat de mens niet alleen breekbaar en kwetsbaar is, maar ook het heeft vermogen tot herstel en groei.
Dat bracht mij naar het CIOS, de sportopleiding. Daar ontdekte ik hoe mooi het is om met groepen te werken, om mensen iets te laten leren met hun lijf. Daarna volgde fysiotherapie. Eerst gericht op klachten, maar gaandeweg steeds meer op de mens als geheel.
Achter elk lijf zit een verhaal.
Op het ijs kwam ik in contact met Wibe Veenbaas, oprichter van Phoenix Opleidingen. Ik gaf hem schaatstraining, hij gaf mij levenslessen. Ik leerde hem beter bewegen op de schaats. Hij leerde mij kijken naar de binnenwereld van de mens. Zo begon mijn reis van fysiotherapeut naar begeleider van persoonlijke ontwikkeling.
In de jaren daarna verdiepte ik mij bij Phoenix opleidingen in systemisch werk, lichaamsgerichte psychologie en transactionele analyse. Steeds meer zag ik hoe lichaam en ziel verbonden zijn. Hoe persoonlijke ontwikkeling alleen vaste grond krijgt als ze ook in het lijf voelbaar is.
Na jarenlange opleiding bij Phoenix, ging ik daar zelf aan het werk als trainer en opleider van coaches, trainers en therapeuten. De roep van het leiderschap bracht me bij Sporen, waar ik vanaf 1 januari 2026 partner wordt.
Ik werk met het lijf, het verhaal achter de mens en wat hem bezield.
Als we weer in contact te komen met wat ooit verloren is gegaan, ontstaat de beweging die ons weer verbindt met onszelf en onze levenslust.
Ik ben de vader van mijn zoon Mees en mijn dochter Saar. En ik ben de geliefde van Anne.
Andries de Jong
Andries de Jong (1966). Zoon, (groot)vader, opleider, trainer, coach, verhalenverteller, bongocero
Ik hou van verhalen. Van de ontmoeting van mens tot mens, in werkelijk contact. Aandachtig luister ik naar jouw verhalen en ik vertel je de mijne. De vragen die daarin oplichten kennen context en kader. Ze nodigen uit tot betekenisvolle antwoorden, waarmee je verder kunt. Er is altijd weer grond onder de voeten, stappen die gezet worden.
Welk verhaal vertel jij, steeds maar weer, door hoe jij je leven leeft? Hoe neem je verantwoordelijkheid voor jouw rol daarin? Welke vraag opent voor jou de ruimte waar een stap zichtbaar wordt? Wat “moet” jij leren opdat er weer ontwikkeling in je verhaal kan komen?
Na de scheiding van mijn ouders verhuisde ik als vijftienjarige met mijn vader en broertje van Friesland naar Zuid-Holland. Twee grote gebeurtenissen waar ik geen invloed op had. Terwijl ik daar wel mijn best voor had gedaan. Ik kon namelijk echt wel slimme oplossingen bedenken. Of heb ik dat toen geleerd?
Ik kan vanuit veel perspectieven kijken, ieders stem horen, erbij halen wat vergeten wordt en ik kan zien wat goed is voor het geheel. Wel zag ik mezelf en mijn eigen gevoelens, gedachten en wensen makkelijk over het hoofd. In mijn eerdere werk als projectleider, HR- en Training & Development manager, Lean Six Sigma Black Belt en Leadership coach echt wel handig. Voor de ander.
Toen ik me het systemisch werken eigen ging maken bereikte ik zoveel meer door mezelf juist wél mee te nemen. De ultieme uitnodiging aan anderen om zichzelf, en soms juist de ander, ook serieus te nemen.
Ik woon samen met mijn lief, haar dochter, onze twee zonen, drie katten en vier kippen. Ook ben ik vader van een volwassen dochter, die zelf moeder is van een dochter.
Andries ontwierp en ontwikkelde samen met Anne van Weeghel het programma voor Meesterschap in Leiderschap. Ook begeleidt hij in-company trajecten.
Christine Slootweg
Christine Slootweg (1964), vrouw, moeder, trainer, coach, buitenmens.
Ik ben geboren in 1964 als jongste uit een gezin met vijf kinderen. Een druk en hardwerkend gezin, veel lawaai aan de buitenkant en weinig contact met de binnenkant. Mijn ouders zijn inmiddels overleden; ik ervaar het als gemis dat ik hun binnenwereld niet heb leren kennen. Mijn antwoord op wat ik thuis aantrof was: doorgaan, oordelen over anderen en mijzelf, en niet teveel voelen. Ik wilde dat het leven leuk en makkelijk was en legde de focus op wat ik had.
Sinds de afronding van mijn studie A&O psychologie houd ik mij bezig met leren en ontwikkelen van mensen in organisaties. Rond mijn veertigste groeide de behoefte om mezelf beter te leren kennen en meer verdieping te vinden in mijn werk. Waar ik eerst werkte op de laag van vaardigheden en gedrag, wilde ik meer werken op identiteitsniveau.
In mijn zoektocht naar persoonlijke ontwikkeling kwam ik bij Phoenix Opleidingen. Ik startte de driejarige opleiding, maar daarin wilde ik niet kijken naar de relatie met mijn ouders. Het bleek het begin van een lange weg; ik bleef er bijna zeven jaar. Ik leerde mijn oude overlevingsstrategieën herkennen en het onderscheid maken tussen toen-en-daar en hier-en-nu. Het klinkt simpel maar loslaten en vertrouwen op mezelf blijft soms nog een klus.
Het geluk van ouder worden is dat je steeds opnieuw de kans krijgt je anders te verhouden tot je geschiedenis. Thema’s herhalen zich tot je leert wat je te leren hebt. Daarin word ik gevoed door de deelnemers die ik begeleid en door de opleidingen die ik volg.
Deelnemers ontmoeten waar zij zijn, betekent werken op de grens. Dat vraagt afstemming en moed, van hen en van mij. Ik weet uit eigen ervaring dat waar het ooit op slot ging, ook de sleutel ligt tot meer vrijheid en autonomie. Dat motiveert me dagelijks om deelnemers te gidsen in hun zoektocht naar die ruimte en hen te laten ervaren hoe je in vrijheid je eigen weg kunt bewandelen.
Ik ben getrouwd met Marc en moeder van Willemijn, Sam en Emma.
Maurits Hofman
Maurits Hofman
Waar het wringt, begint de weg naar wie je werkelijk bent.
Dat heb ik keer op keer mogen ervaren. Juist daar waar ik uitgedaagd word, ligt de kans om te groeien – en om stil te worden. Om te luisteren naar wat mijn ziel vraagt: soms fluisterend, soms roepend.
De verhalen die wij als mensen meedragen, zijn voor mij richtingaanwijzers. Ze geven ons wortels, zodat we steviger staan. En ze geven vleugels, zodat we durven uit te vliegen.
In mijn werk breng ik diepte en humor samen, directheid en zachtheid. Ik put uit wijsheden van inheemse ceremonies, maar ook uit ervaring in het initiëren van bedrijven en het leiden van organisaties.
Ik geloof dat het echte leren gebeurt op het kruispunt waar leiderschap en lidmaatschap elkaar raken. Daar ontstaat ruimte om niet alleen jezelf te ontwikkelen, maar ook om deel uit te maken van iets groters.